του Γιώργου Κουτσούκου
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Η απόφαση της 26ης Οκτωβρίου, με την οποία εγκαινιάζεται η νέα δανειακή συμφωνία και το νέο μνημόνιο καταδικάζει την ελληνική κοινωνία σε λιτότητα χωρίς τέλος, κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και τροϊκανό έλεγχο και εποπτεία για δεκαετίες. Η κατάληξη όλων αυτών των αιματηρών θυσιών, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα είναι η μείωση του Δημόσιου Χρέους το 2020 στο 120% του ΑΕΠ, δηλαδή σε επίπεδα που δεν είναι σε καμία περίπτωση βιώσιμα. Γι’ αυτό το λόγο θα ακολουθήσουν και νέες συμφωνίες και νέα «κουρέματα» και νέα μνημόνια.ΤΙ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ Η ΑΠΟΦΑΣΗ
Κατ’ αρχήν προβλέπει «κούρεμα» δημοσίου χρέους ύψους 206 δισ. ευρώ, που λήγει έως το 2035, το οποίο έχουν στα χέρια τους ιδιώτες, κυρίως τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία (αυθαίρετα βάζουν τα ελληνικά δημόσια ασφαλιστικά ταμεία στην ίδια κατηγορία με τους ιδιώτες επενδυτές), στην Ελλάδα και διεθνώς, από ένα σύνολο περίπου 360 δισ. ευρώ. Από το «κούρεμα» εξαιρούνται τα ομόλογα που έχει στην κατοχή της η ΕΚΤ (περίπου 55 δισ. ευρώ), τα δάνεια της τρόικας - περίπου 65 δισ. ευρώ των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και του ΔΝΤ, και έντοκα γραμμάτια, δηλαδή οι τίτλοι διάρκειας έως και ενός έτους που χρησιμοποιούνται για την κάλυψη βραχυπρόθεσμων αναγκών του Δημοσίου.Επίσης, προβλέπεται νέο δάνειο προς την Ελλάδα από την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ ύψους 100 δισ. ευρώ και επιπλέον 30 δισ. ευρώ που θα δοθούν από τις χώρες της Ευρωζώνης για το πρόγραμμα PSI (πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων) . Παράλληλα, υπάρχει πρόβλεψη για κάλυψη με επιπλέον 30 δισ. (από τα 100 δις ευρώ), ώστε να ολοκληρωθεί η επανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, που θα υποστούν σημαντικές ζημίες από το «κούρεμα» 50% στα ομόλογα που κατέχουν. Άρα η συνολική μείωση του δημοσίου χρέους δεν θα είναι 100 αλλά 70 περίπου δις ευρώ, τα οποία αντιστοιχούν στο 20% περίπου του συνόλου του δημοσίου χρέους. Δηλαδή το «κούρεμα» είναι της τάξης του 20% και όχι του 50% όπως διακηρύσσει η κυρίαρχη προπαγάνδα.
Πάντως, η συμφωνία με τους ιδιώτες για να αποδεχθούν, εθελοντικά, ένα «κούρεμα» 50% δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί και θα απαιτηθεί ένας γύρος αμφίβολων, ως προς το αποτέλεσμα, διαπραγματεύσεων με όλες τις πλευρές να επιδιώκουν να ελαχιστοποιήσουν τη ζημία που θα υποστούν. Στη διαδικασία αυτή που αφορά σε διαπραγματεύσεις με επενδυτές από όλο τον κόσμο κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει με ασφάλεια πως δεν θα υπάρξουν εμπλοκές, μία εκ των οποίων θα μπορούσε να είναι τελικά να μη διασφαλιστεί ο εθελοντικός χαρακτήρας της συμφωνίας και να έχουμε ένα πιστωτικό γεγονός. Επιπλέον, ένα χρέος στο 120% του ΑΕΠ στο τέλος του 2020 δεν είναι βιώσιμο σε καμία περίπτωση. Τέλος, το διεθνές οικονομικό κλίμα (βλ. Ιταλία) έχει επιδεινωθεί σε τέτοιο βαθμό, που μας οδηγεί στην εκτίμηση ότι η «ιστορική» συμφωνία της 26ης Οκτώβρη βρίσκεται «στον αέρα».
Ασφαλιστικά ταμεία
Για τα ταμεία είναι ευθύνη της Ελλάδας να τα στηρίξει – σε αντίθεση με τις τράπεζες για τις οποίες θα δοθούν 30 δις για την ενίσχυσή τους-, καλύπτοντας τις ζημίες για όσα συμμετάσχουν στο «κούρεμα», μια διαδικασία που προμηνύει άγριες περικοπές σε συντάξεις και παροχές. Τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν 26 δις ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου, γεγονός που σημαίνει ότι ένα «κούρεμα» κατά 50% θα οδηγήσει σε απώλειες της τάξης των 13 δις ευρώ. Να σημειωθεί εδώ ότι το «κούρεμα» των ομολόγων των ταμείων δεν θα μειώσει ούτε κατά ένα ευρώ το δημόσιο χρέος, καθώς τα ομόλογα αυτά αποτελούν κομμάτι του λεγόμενου ενδοκυβερνητικού χρέους. Δηλαδή «θυσιάζεται» η περιουσία των ασφαλιστικών ταμείων χωρίς να υπάρχει κανένα όφελος ως προς τη μείωση του χρέους. Συνέπειες
Η Ελλάδα εισέρχεται σε μια περίοδο δεκαετιών βάρβαρης λιτότητας και μόνιμης εποπτείας από την τρόικα. Η νέα δανειακή σύμβαση θα συνοδεύεται από ένα δεύτερο ακόμα πιο βάρβαρο μνημόνιο, το οποίο θα μετατρέψει τη χώρα σε «μπανανία» βαλκανικού τύπου. Οι συντάξεις, κύριες και επικουρικές, θα κατεδαφιστούν, το τέλος της ακίνητης περιουσίας θα γίνει μόνιμο, οι κοινωνικά άδικοι φόροι θα συνεχίσουν - με αυξανόμενους ρυθμούς - να λεηλατούν τα λαϊκά εισοδήματα, το κράτος πρόνοιας θα διαλυθεί, η δημόσια περιουσία θα ιδιωτικοποιηθεί σχεδόν στο σύνολό της και οι ατομικές συμβάσεις (βλ. πλήρης ισοπέδωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων) θα κυριαρχήσουν απόλυτα στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων. Τη λαίλαπα αυτή μόνο οι ενωτικοί αγώνες των εργαζομένων και η ενωμένη αριστερά μπορεί να την αντιμετωπίσουν, προκειμένου η βάρβαρη επίθεση του κεφαλαίου να καταλήξει στην στρατηγική του ήττα και στην προοδευτική ανατροπή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου